Produced by Sophia Canoni
Note: The tonic system has been changed from polytonic tomonotonic. The spelling of the book has not beenchanged otherwise.
Σημείωση: Το τονικό σύστημα έχει αλλάξει από πολυτονικό σεμονοτονικό. Κατά τα άλλα έχει διατηρηθεί η ορθογραφίατου βιβλίου.
ΑΘΗΝΑ1896
ΝΤΟΠΙΕΣ ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ
Μήτσου ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΠΟΕΜ)
ΝΤΟΠΙΕΣ ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ
ΑΘΗΝΑ
ΤΥΠΟΓΡΑΦΕΙΟ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΡΙΜΗ
Οδός Πραξιτέλους αριθ. 14
1896
Στον φίλον Σπύρον Τσαγγάρην
Όντας βγήκαμε από τη βραδινή ακολουθία στη μεγάλη πέτρινη αυλήτου μοναστηριού, είχε ξαστερώση. Οι καλόγεροι με τον ηγούμενότους, έναν παχύ, ψηλόν, καλοθρεμμένον πανιερώτατον, ήρθαν κ'έκατσαν μαζί μου στα λιθαρένια πεζούλια, στο πλάι τηςμαρμαρένιας βρύσης, που έτρεχε ακούραστη στο πλάι μας. Ο λίγοςουρανός, απλόνουνταν καταγάλαζος, σπαρμένος από μικρουλάκιακοκκινόξανθα συγνεφάκια, απάνω στο κεφάλι μας, τριγύρω στουςάγριους και κατάψηλους βράχους, που μας τριγύριζαν. Κι' ηχινοπωριάτικη βραδιά, γλυκειά και δροσερή, ύστερα από τη βροχήτου δειλινού, σκορπούσε στο άγριο εκείνο στένωμα των βράχων μετα σκίνα και τ' αγριοπουρνάρια, που στα πλευρά τους υψόνουντανσαν τεράστιοι, χοντροκαμωμένοι πύργοι, τ' αμέτρητα κελιά τουμοναστηριού, κ' η σκαμμένη κατάβαθα στη σπηλιά τους παλιά Μονή,με τη θαυματουργό εικόνα της, όλη τη θρησκευτική εκείνη γλύκατης μοναξιάς, της ησυχίας, της προσευχής και των ονείρων, πουτον πιστόν τον φέρνει στενώτερα στην έννοια του Θεού, και τονάπιστο τον συγκεντρώνει περισσότερο στον εαυτό του. Απ' τημικρούλα πόρτα της Μονής, το λιβάνι, που οι καλόγεροι σκόρπισανάφθονο στους νοτερούς θόλους της σπηλιάς, ξατμίζουνταν στηναυλή, κι η μυρουδιά του, περίχυνε τ' άγριο εκείνο στένωμα απόαπαλότη και γαλήνη. Περαστικά πουλιά, που ταξείδευαν σ' άλλεςχώρες, φεύγοντας την ψύχρα του χινόπωρου, περνούσαν κοπαδιαστά,του ψήλου, έσκιζαν τον αέρα μ' ένα γοργό, ξερό φτερούγισμα,όπως κάνη το μετάξι που σχίζεται, και χάνουνταν πίσω απ' τιςκορφές άλλων βράχων, κι άλλων βουνών. Η κάνουλα της μαρμαρένιαςβρύσης ξερνούσε ασταμάτηστη το βουνήσιο νεράκι της, δούλευανακούραστα τα κομπολόγια των καλογέρων τριγύρω μου, τσικ, τσικ,τσικ. Ένα παιδάκι με το δίσκο γεμάτο ποτηράκια και τη μπουκάλαμε το βουνήσιο μουρόρακο, μας φίλευε αραδωτά. Οι καλόγεροιαποσταμένοι, άλλοι από την ορθοστασία της ακολουθίας, άλλοι απότον κάματο της ημέρας που έρχουνταν ολοένα απ' τα χωράφια τους,δίπλοναν τα ποτηράκια. Και με το δίπλωμα, η κουβέντα δούλευε. Οηγούμενος στο πλάι μου, μου ιστορούσε τα θαύματα της Εικόνας,της Παναγίας της Μονής, που απ' τον καιρό της εικονομαχίας,έφυγε από τη Προύσσα κι ήρθε και κρύφτηκε σ' αυτούς τούςβράχους. Γι αυτό και το χωριό αντίκρυ, βαφτίστηκε Προυσσός.Ακόμα φαίνεται από το δρόμο πούρθατε, μούλεγε, το Τ ύ π ω μ α,το βουνό, που έσκισε ψηλά η Χάρη της, όντας πέρασε για δω.Αράδιασε πολλά από τα θαύματά της, ο ηγούμενος, είπε και για τανταραβέρια του μοναστηριού, μου μέτρησε τους καλογέρους του καικαλός, χαμογελώντας, γλυκός και καλοΐσκιοτος μ' όλο το πάχοςτου, μου ζωγράφιζε με χάρη τη ζωή του μοναστηριού, της ερημιάςκαι του βουνού. Απάνω κάτου, έλεε, καλοπερνούμε, οι χριστιανοίαπ' όλο τον κόσμο λατρεύουν τη Χάρη της, το μοναστήρι έχειμπόλικα μετόχια, εσοδεύει αρκετά, αλλά μας σακατεύουν τα έξοδα.Το μοναστήρι, να καταλάβης, εδώ είνε ένα είδος ξενώνας. Δε μαςλείπουν τη βραδιά δέκα είκοσι διαβάτες. Απώ δω περνούν όλοι,εδώ τρων, εδώ κοιμούνται. Πού να βρεθή χάνι εδώ πέρα, και τι ναπρωτοκάμη κανένα κουτσομάγαζο απάνω στο χωριό. Βλέπεις, πολίτηςκαι στρατιώτης, εδώ