Produced by Vital Debroey
Eug. Ed. Stroobant.
U allen, myne vrienden, zy dit myn eerste werkje opgedragen. Doorhet lot van u verwyderd, wil ik u hetzelve tot eene gedachtenislaten. Gy alléén, die weet hoe weinige ledige oogenblikken mynenoodzakelyke en ernstige bezigheden my overlaten, gy alléén zulthet geringe aenbelang myner eerste voortbrengselen verschoonen.
Eenige der in dit bundeltje vervatte stukjes zyn niet van eigenevinding, maar slechts door my in het nederduitsch overgebragt;zulkdanige zyn: Mozes op den Nyl, naer VICTOR HUGO;Winterlyden, naar TURQUÉTY; Vaerwel eens jongen dichters aen 'tleven, naer GILBERT; De jongeling en de grysaerd, naer FLORIAN;De bedelaer, naer AD. MATHIEU; De tempel, naer DE LAMARTINE;De dronkaerd en de doktor, naer het hoogduitsch.
Moge deze gedachtenis u aengenaem zyn; dan is myn wensch vervuld.Dat de kritiek hare scherpe nagelen vry op myn werkje—indien zyhet de moeite waerd acht—sla,… dat zy het gansch vernietige!Voor u, myne vrienden, zal het, hoop ik, toch altyd eene waerde,—die, welke men hecht aen de gedachtenis eens afwezigen vriends—blyven behouden.
Vaertwel.
Turnhout, October 1842.
Herinren we ons die stonden.
—C. LEDEGANCK.—
'k Heb u vaerwel gezegd, ô rust, ô zoet vreê
In 't ouderlyke huis zoo ruim en mild genoten,
En u, ô vadren dak, gy stille en veilge reê,
Waer myne jeugd te snel, helaes, is heengevloten!
Welligt voor altyd, ja, heb ik u, lieve grond,
Waer ik myn eersten stap, als kind, heb durven wagen,
Waer ik, als jongeling, zoo vele blydschap vond,
Verlaten, om het pad der wereld in te slagen.
Nu vind ik my alléén, nu ben ik gansch ontscheurd
Aen al wat my op aerd het duerbaerst kon bevallen;
Helaes! ik moest dan ook, onzalige, op myn beurt
Myn heil, myn ruste zien door 't bittre lot vergallen!
Zoo wordt, als 't laetste vruchtje in 't najaer is geplukt,
De zwaluwe ook ontscheurd der plaets, waer ze onlangs zweefde
Door 't ruim, voor de eerste mael; zoo wordt zy ook ontrukt
Der vensternis, waerin het moedernestje kleefde…
Vindt m'ooit een tweede vaderhart,
Een hart, dat uwe vreugde en smart
Of wat uw ziel mogt voeden,
Als 't zyne kan bevroeden?
Wordt eener moeder liefgekoos
Dat in uw ziel troost-moedeloos
De vreugd kan doen herleven,
Nog ergens u gegeven?…
Neen, Ouders, neen; niets kan uw hart
Uw liefde, uw zorg, die pynen tart,
Uw heilwensch- en verlangen
Ooit voor uw zoon vervangen!
Neen; altyd blyft zyn liefde u trouw,
En hoe hem 't lot verwyderd hoû,
Zal 't uwer min herdenken
Hem troost en hope schenken!
Neen, in 't midden van u allen,
Zusters, zit ik niet meer neêr;
Andren moog dit heil bevallen,
My, helaes! niet meer.
Ja, de plaets waer ik voor dezen
Tusschen u gezeten was,
Waer zoo blyde stonden rezen
Ongemerkt en ras,
Moet thans ledig, open blyven,